Martin Hillenga

achterwaarts bewegend – drogend daar het opwaarts regent

Cooling down

Op de dag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 1992 deed ik een boodschapje bij het Zuivelhuis Oranjewijk aan de Koninginnelaan. Het was indertijd één van de laatste kleine winkeltjes in de straat, bestierd door het echtpaar Mennes, al behoorlijk op leeftijd en altijd onberispelijk gekleed in witte winkeljassen.

Meneer Mennes stond op de deur in ouderwetse plakletters vermeld als ‘Jac.’, doorgaans kort voor Jacques maar in dit geval voor Jacob (zo vernam ik ook pas later). De zuivel werd bewaard in een antieke koelcel in de van onder tot boven betegelde muur. Wanneer het deurtje daarvan open ging, sloegen de koudedampen de winkel in.

De handen van meneer Mennes waren berekend op een kortstondig luchttransport van minimaal drie glazen flessen, maar doorgaans had ik er maar één nodig. Karnemelk. Meestal nam ik daarom voor de vorm nog iets mee van de uitstalling op de toonbank. Wanneer het rustig was, was er tijd voor een praatje. En eerlijkheidshalve: vaak was het er rustig.

Het echtpaar Mennes. Foto: http://www.groningeninbeeld.nl

Het echtpaar Mennes. Foto: http://www.groningeninbeeld.nl

Op de bewuste dag kwamen uiteraard de verkiezingen ter sprake. De strijd ging indertijd tussen Bush en Clinton (en een beetje Perrot). Bush werd destijds in het spraakgebruik overigens nog niet voorzien van de toevoeging ‘senior’, omdat nog niemand zich bewust was van het bestaan een toekomstige rampzalige junior.

Ik sprak mijn voorkeur uit voor Clinton. ‘Veel te jong om president te word’n’ sprak meneer Mennes vermanend. Ik sputterde wat tegen, over dat leeftijd daar toch helemaal niets mee te had, tijd voor verandering — en zus en zo. Met ‘En jij bent ook te jong om daar een mening over te hebb’n of te oordeel’n’ beslechtte mevrouw Mennes het pleit. De daarop volgende bel van de kassa klonk als die na de laatste ronde van een bokswedstrijd. Wel de meeste punten, maar toch niet gewonnen.

Waarom ik juist deze gebeurtenis onthouden heb, weet ik niet. Het Zuivelhuis is al lang gesloten, het echtpaar Mennes overleden en ikzelf ben ook al jaren niet in de Koninginnelaan geweest. De wereld is ontegenzeggelijk anders dan 24 jaar geleden — al was het maar omdat de supermarkt alleen nog maar karnemelk in pakken verkoopt — maar een eenduidig omslagpunt kan ik niet aanwijzen.

De commotie rondom de overwinning van Trump (‘een nieuwe wereldorde’) liet ik daarom vandaag goeddeels langs me heen gaan: inmiddels vind ik mezelf ook niet jong genoeg meer om alles maar te weten. Bovendien heb ik als kleine middenstander even te veel werk aan de winkel.

Dit voorval maakt in elk geval duidelijk dat ik nooit mijn memoires moet gaan schrijven: de afstand tussen mij en de wereldgeschiedenis is onoverbrugbaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op november 9, 2016 door in Autobio, Uncategorized.

Navigatie

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 235 andere volgers

Archief

Twitter Updates

%d bloggers liken dit: