Martin Hillenga

achterwaarts bewegend – drogend daar het opwaarts regent

Zonsteen

In de kerstvakantie ben ik begonnen met het inscannen van oude foto’s. Inmiddels heb ik er al zeven gedaan; in dit tempo is de klus wel geklaard in januari 2231. Hopelijk zit ik er het laatste weekend van die maand niet meer mee, want schoonzus Carmen viert dan altijd haar verjaardag.

Met de foto’s komen ook de onvermijdelijke herinneringen.

Bam2_Foto

Vanuit Kerman reden we voor een dagtocht naar Arg-é Bam, waarschijnlijk de grootste stad ter wereld gebouwd van mudbrick oftewel zonsteen, in goed maar weinig gebruikt Nederlands. Na een Afghaanse invasie in 1722 werd Bam geleidelijk aan verlaten. Een nieuwe nederzetting werd later verderop in de oase gebouwd.

Als enige bezoekers liepen we een paar uur door de uitgestorven stad. De zon – alleen bejaarden spreken om onduidelijke redenen altijd van ‘het zonnetje’, maar dat terzijde – brandde behoorlijk en mede daarom was het nog een behoorlijke klim naar de citadel, het hoogste punt van de vesting. De tocht ging via een labyrint van stadsmuren, straten, steegjes en trappen.

Bam3

Ruïnes kunnen me altijd wel bekoren als een wat vreemde, ongemakkelijke architectuurfase. Ten eerste schoppen lang niet alle gebouwen het tot ruïne omdat ze eenvoudigweg worden afgebroken. Ruïnes zijn daarentegen de gelukkigen: als intacte bouwwerken gaf kennelijk niemand om ze, terwijl eenmaal in ruïneuze staat er ineens geen moeite te veel is om ze te behouden. (U kent vast ook wel zo’n relatie in uw omgeving).

Eenmaal weer beneden, op weg naar de auto, vouwde ik een bootje van een blaadje uit een kladblok. Door het vouwen waren de woorden THINGS TO DO toevalligerwijs op de boeg beland – een mooie naam voor een boot. Ik zette het vaartuig in het snel stromende water van een irrigatiekanaaltje, eigen meer een smalle goot, dat naar een van de dadelboomgaarden liep.

Toen we wegreden zag ik de THINGS TO DO, een klein wit vlekje in de achteruitkijkspiegel, nog juist een bocht omgaan. Bam werd ruim twee jaar later bij een aardbeving voor het overgrote deel tot zand verpulverd.

Advertenties

10 reacties op “Zonsteen

  1. Emigrant
    februari 13, 2016

    Bam: ik heb het niet meer mogen meemaken. Wel kunnen we hier verse dadels uit Bam kopen, en dat zijn de beste.
    Ook de prachtige stad Aleppo bestaat nu niet meer.

    • Martin Hillenga
      februari 13, 2016

      Ja, als ik de keus heb neem ik ook Bam/Mazafati-dadels. Helaas nooit in Aleppo geweest – de afgelopen jaren een paar maal een mistroostige blik over de Syrische grens geworpen en daar zal het lange tijd ook wel bij blijven.

  2. Irene
    februari 13, 2016

    Dus je was daar in 2001? Ik in 1996, de zon in Bam was ook toen geen zonnetje (zelfs niet in april) en er was ook toen niemand. De kwaliteit van de foto’s die ik ervan heb is vergelijkbaar met die van jou.
    Hele mooie botennaam ja, passend in de reeks Nimmer dralend en Toujours plus loin. Alleen niet helemaal naar Aleppo nee, momenteel.

    • Martin Hillenga
      februari 13, 2016

      Inderdaad, we waren er in 2001 (juli-augustus). Aan het begin van de zomer ging mijn werkgever failliet, dus er even tussenuit. Na terugkomst eigen bedrijf begonnen. In Bam was het al heet, maar richting Persepolis/Shiraz helemaal: 50 graden in de auto. Weet nog dat we lange tijd achter een vrachtauto reden met daarop geschilderd ‘Miky Moose’ (met daarbij een portret van de Disney-muis): óók een mooie naam.

      • Irene
        februari 14, 2016

        Je kwam er vast ook vrachtwagens tegen met het woord GOD op de voorruit. ALLAH ook wel, maar GOD trof door zijn rechtsreeksheid.

      • Martin Hillenga
        februari 14, 2016

        Nee, dat is me niet opgevallen. Een gedeelte van de reis hadden we een chauffeur – één van zijn favoriete nummers op de cassette was ‘What if God was One of Us’. Kan het nummer ook niet terughoren zonder aan Iran te denken. Waren jullie er op vakantie of voor werk?

  3. groninganus
    februari 14, 2016

    “Quote: “Ruïnes zijn daarentegen de gelukkigen”.

    Ik weet niet of ik als gebouw zo gelukkig zou zijn als ik uitgewoond was.” 🙂

    • Martin Hillenga
      februari 14, 2016

      Gebouwen/ruïnes lijken op mensen, die op hun 23e op hun fysieke hoogtepunt zijn. Daarna begint het verval. En de grote stille huisbaas, blijkt hardvochtig op den duur (naar Hans Dorrestijn).

  4. Irene
    februari 29, 2016

    Verlaat antwoord: op reis. In de tijd dat er nog bijna geen toerisme was in Iran was het vaak ons groepje dat de bezienswaardigheid vormde, vooral in het noordwesten waar de Koerden wonen. Wel leuk. Geen mens sprak een woord Engels. Hele vriendelijke mensen overal behalve in Qom.

    • Martin Hillenga
      februari 29, 2016

      Herkenbaar. Het noordwesten moet nog eens, maar in Qom moesten we de auto invluchten. Het portier werd achter me dichtgegooid door wat omstanders – vervelende sfeer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op februari 13, 2016 door in Autobio, Geschiedenis, Reizen, Uncategorized en getagd als , , .

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 234 andere volgers

Archief

Twitter Updates

%d bloggers liken dit: